ประวัติ

พิษณุโลก เป็นจังหวัดใหญ่ เป็นศูนย์กลางการคมนาคมระหว่างภาคกลางและภาคเหนือ สร้างเมื่อ ประมาณพุทธศตวรรษที่ 15 สมัยขอมมีอำนาจปกครองแถบนี้ พิษณุโลกเดิมชื่อเมืองสองแคว ตั้งอยู่บริเวณ วัดจุฬามณีในปัจจุบัน เหตุที่ชื่อเมืองสองแคว เพราะตั้งอยู่ระหว่างแควน่านกับลำน้ำแควน้อย ในสมัยสุโขทัย ครั้งสมเด็จพญาธรรมราชาลิไท ได้โปรดฯ ให้ย้ายเมืองสองแควมาตั้งอยู่ ณ ที่ปัจจุบัน เมื่อปี พ.ศ. 1900 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นพิษณุโลกในสมัยกรุงศรีอยุธยา รัชกาลของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ เมื่อครั้งที่เสด็จ ขึ้นมาประทับที่เมืองสองแควตั้งแต่ พ.ศ. 2006 จนสิ้นรัชกาลในปี พ.ศ. 2031

เมืองพิษณุโลกจึงมีฐานะเป็นราชธานีแทนกรุงศรีอยุธยานานถึง 25 ปี ในสมัยสมเด็จพระบรมไตร- โลกนาถ และเป็นเมืองลูกหลวง ซึ่งกษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยาส่งมหาอุปราช หรือพระราชโอรสมาครอง เมืองสมเด็จพระนเรศวรมหาราชก็ทรงมีพระราชสมภพ ณ เมืองนี้ และได้ทรงครองเมืองนี้เช่นกัน

ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ. 2437 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงโปรดเกล้า ให้ยกฐานะเมืองพิษณุโลกขึ้นเป็นมณฑล เรียกว่ามณฑลพิษณุโลก มีเจ้าพระยาสุรสีห์วิสิษฐศักดิ์ (เชย กัลยา- ณมิตร) ดำรงตำแหน่งสมุหเทศาภิบาลเป็นคนแรก ต่อมาปีพ.ศ. 2476 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าฯ ทรง โปรดเกล้าให้ยุบมณฑลเป็นจังหวัด เมืองพิษณุโลกจึงมีฐานะเป็นจังหวัด

การปกครอง

จังหวัดพิษณุโลกแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 อำเภอ คือ อำเภอเมืองพิษณุโลก อำเภอวังทอง อำเภอพรหมพิราม อำเภอบางระกำ อำเภอบางกระทุ่ม อำเภอนครไทย อำเภอวัดโบสถ์ อำเภอชาติตระการ อำเภอเนินมะปราง

อาณาเขต

ทิศเหนือ จดจังหวัดอุตรดิตถ์และสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
ทิศตะวันออก จดจังหวัดเพชรบูรณ์ และจังหวัดเลย
ทิศตะวันตก จดจังหวัดสุโขทัย และกำแพงเพชร
ทิศใต้ จดจังหวัดพิจิตร

ภูมิประเทศ

จังหวัดพิษณุโลกอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขาและที่ราบสลับป่าไม้ มีเนื้อที่ 10,815.8 ตารางกิโลเมตร มีแม่น้ำสำคัญไหลผ่าน 2 สายคือ แม่น้ำน่าน และแม่น้ำยม